Word Up! 4.0 Eindhoven (15 mrt '13)

Date: 15 maart 2013
Place: Dynamo Eindhoven
What: Word Up! Hip hop event
Host: HipHopLab 040 Eindhoven
Acts: Avagang, Te Dik, Chapa, SonikBeatz en Broederliefde
Host: Miggs de Bruijn
DJ's: Squadron Generals
Entree: € 5,- vvk € 7,- aan de deur

Nadat ik mijn haren had gewassen, zagen ze er niet meer uit. Ik heb een flinke 'bad hair night' en hierbij het resultaat. Aangezien ik toch naar een hip hop event ga, doe ik maar een muts op. Al die frizzy shit proberen in toom te houden. Ik ben er klaar voor!

Okidoki dan, op naar Eindhoven. Fashionably late, want ik voel me een beetje een slak, traag. Bovendien was ik vergeten m'n kaartje uit te printen en dat heb ik wel nodig. In de auto bedenk ik me ineens dat ik niet meer weet hoe Dynamo eruit ziet. Ik weet wel waar het is, zelfde plaats als 20 jaar geleden, maar het is compleet nieuw (vroeger kwamen we vaak alleen even in het HardRockCafé kijken als we ons verveelden op Stratum's Eind). Kelder 1. Geen idee waar dat is. Ik ga wel op de 'massa' af. Lekker even schaapje spelen. Parkeren in de Heuvel Galerie en 1 minuut lopen. Er staat een deur open, met twee security mensen. Daar zal ik wel moeten zijn. Ik krijg weer een bandje om mijn pols. Ik denk dat ik ze maar ga sparen. Ik heb al een groene (Nijmegen) en nu een blauwe. Aangezien de kaartjes toch allemaal digitaal zijn tegenwoordig, kan ik die niet meer sparen, toch?

Righto, back to the story. Trappetje af en het kleine zaaltje in. Wow wat stinkt het hier naar bier. Klein minpuntje Dynamo! Met goed gewassen spullen krijg je dat niet. Anyway, perfect klein zaaltje voor dit soort events. De kelder is redelijk vol. Volgens mij zijn er wel 100 mensen binnen. Ja, mannelijk EN vrouwelijk. Dat valt dan weer lekker mee! Maar het is dan ook natuurlijk vrijdagavond en een gewone uitgaansavond in Eindhoven. Desalniettemin is de sfeer met meiden wel leuker. De leeftijd zal wel iets onder de 20 liggen, denk ik.
In het zaaltje hangt ook een poster van WordUp! met het idee dat mensen daar dan hun foto kunnen nemen. Heel schattig hangt er dan ook een A4-tje met "photo booth" erop. Geinig, maar ik heb niemand daar een foto zien nemen, behalve dan met de fotograaf van de avond.

Avagang is aan het optreden als ik binnenkom. Dat klinkt best lekker. Ik heb ze nog nooit gehoord. Geen van de rappers van vanavond trouwens. Avagang is lekker aan het springen op het podium. Het publiek doet daarentegen vrijwel niks. Helaas versta ik ook bijna niets van de teksten. Het enige wat ik duidelijk hoor is "elke dag high, elke dag stoned". Ik hoop dat dat meer zegt over de rappers dan over mij. Ik 'don't do drugs' namelijk.
De presentatie is in handen van MC Miggs de Bruijn. Die wil volgens mij ook wel wat rappen als hij aan het publiek vraagt "Zal ik een nummer rappen?" Jammer genoeg doet het publiek niet echt mee. Kinderlijke vragen aan het publiek helpen ook niet. Rond 9pm start de DJ met een snoeihard nummer. En dan bedoel ik niet 'hard' hard, maar gewoon kneiterhard. Ik ga bijna van m'n stokkie van de bas dreunen. Misschien kan dat wel iets minder. De zaal is ook niet echt vol genoeg voor die luide klanken. Het enige wat het teweegbrengt is dat ik me nu besef dat ik toch echt m'n oordopjes had mee moeten nemen. Sommige mensen lopen ook gewoon weg nu. De muziek van de DJ begint ook saai te worden. Dat zou aan mijn leeftijd kunnen liggen hoor. Vanochtend nog een heel gesprek met Def P daarover gehad. Muziek evolueert. Maar voor mij is een hip hop avond toch echt niet compleet zonder wat oudere nummers. Ik denk dat ik dat wel kan vergeten voor vandaag. Nu klinkt de muziek als één lange staccato track met dezelfde high-pitched bleeps. Ik weet dat dat tegenwoordig 'Trap" heet. Er staat dan ook aangeven op de flyer dat de DJ's (Squadron Generals) een aanbod van 'dikste tunes van hiphop tot trap' te horen zullen brengen. Helaas hoor ik van eerstgenoemde helemaal niks.

Rond half 10 probeert Miggs het publiek naar het podium te krijgen. Dit lukt amper, na 5 minuten. Dan neemt Te Dik uit Almelo het podium over. Het animo bij het publiek is echt niet hoog. Opmerkingen als "dance een beetje" en "swingen dan" lijken over de hoofden van het publiek heen te zweven. Ze zijn niet te porren. De meesten staan maar wat rond te kijken of ouwehoeren wat met elkaar. Niemand schijnt in de gaten te hebben dat er ook nog iemand op een podium staat. Enkele uitzonderingen daargelaten. Wassup Eindhoven? Wat willen jullie dan horen? Waarom zijn jullie in Dynamo dan? De vraag-antwoord spelletjes die de rappers dan proberen, slaan ook niet aan.
Gut, zo sta je de ene vrijdagavond op een dak bij een clipshoot in Rotterdam en zo sta je in een kelder in Eindhoven te kijken naar een lam geslagen crowd. Ik vind het voornamelijk sneu voor de rappers. Het is misschien niet helemaal mijn hip hop smaak, maar ze doen hun best en daar heb ik alleen maar respect voor.

Ok, die bouncy muziek van onder andere Juicy J en de sounds van de dup-rap en trap komen mij m'n neus wel uit nu. Ik ben toch niet op een houseparty! Gelukkig staat Chapa, uit Den Bosch, dan op het podium. Dat klinkt wel een stuk beter! Hij krijgt ook wat meer publiek naar het podium en ik zie dat meer mensen nu wat losser komen en zelfs wat gaan 'dansen'. Super tof dat hij ook rapt in het Frans! Helaas blijft de bas nog altijd dreunen en begin ik me gewoon bijna misselijk te voelen. De lui op het podium hebben trouwens wel een soortement van klein feestje going. Het podium staat vol blije 'bouncing peeps' en het is leuk om naar te kijken. Heerlijk dat enthousiasme!

Na Chapa neemt Sonik Beatz de muziek over met een mix van old skool en moderne nummers. Dit doet hij dan live op de MPC. Met die harde bas vallen alleen wel de andere 'instrumenten' weg en kan ik de melodie niet goed horen. De nummers vallen weg tegen dat geweld. Buiten dat is het overigens goed te doen, leuke beats.
Miggs gaat weer babbelen. Hij blijft het publiek vragen om een track. Ik vind dat hij het dan maar gewoon moet doen. Telkens 10 minuten bezig zijn om het waardeloze publiek iets te vragen schiet toch niet op. Doe het maar gewoon de volgende keer. Maakt voor de gasten toch niet uit.

Nu komt het lange wachten! Broederliefde is nog niet 'in da building' en de organisatie weet ook niet wanneer die er wel zullen zijn. Miggs' "gaan jullie bouncen dan?" vragen beginnen me eerlijk gezegd te irriteren nu. Het publiek is wel jong, maar het zijn geen kleine kinderen. Volgens mij gaat niemand nu meer 'bouncen'. Iedereen wacht ongeduldig op de komst van Broederliefde.
Miggs probeert het in ieder geval wel! De organisatie kan er uiteraard ook niks aan doen dat BL er nog niet is en een uur lang het publiek bezig houden is vast niet wat in de planning lag. Ik vind de organisatie overigens uitstekend. Leuke line-up, leuk zaaltje en ik zie niemand paniekerig rondrennen. Altijd een goed teken als dat niet gebeurd. Het is allemaal wel relaxt hier in Dynamo.

Het begint nu wat drukker te worden voor het podium. Broederliefde is inmiddels aangekomen en het wachten duurt niet lang meer. Ik zie dat het publiek het nu ook lekker naar de zin heeft. Geinige 'dance moves' worden overal ingezet. Voornamelijk door de jongens overigens. De meisjes staan soms maar wat verveeld toe te kijken. Tsja, dat is hip hop. Eindelijk komt Broederliefde het podium op en de vol gestroomde zaal gaat los. Super gezellig sfeertje, maar ik heb het nu wel gehad.

Ik denk dat ik zelf te 'Old Skool' ben en een stoflaag over mee heen heb verzameld. Ik weet ook nog niet of ik eigenlijk wel afgestoft wil worden. De tijd zal het leren. De bas heeft me tevens het gevoel gegeven dat ik 4 uur lang op een 'powerplate' in de gym heb gestaan. Tijd om naar huis te gaan en de boel de boel te laten in Dynamo. Hip hop heeft zich duidelijk geëvolueerd en is gefuseerd met nog meer andere muziekstromingen. Ik moet er nog aan wennen denk ik, want ik voelde me net een 'fluffy mammoet' in de hip hop scene vandaag.

Leuk event en de volgende keer ga ik weer hoor! :)

Ciao!!

Volgend blog events:
30 maart 2013: Punch Out Battles te Amsterdam
5 april 2013: New Skool Rules te Rotterdam

Volg me op Twitter: @ItIsReallyAngie
Of op Instagram: @ItIsReallyAngie

Hip Hop Love Story

Author: Unknown


It was the early 80s when I met you
I was eight, you were a little older

You were electric to me

and I fell in love with you instantly

I used to dance to you

I used to dance for you

You were amazing, fun and new

Somehow I lost track of you after that

When I found you again, you’d changed

You were full grown, a real lady at the time

Loved by many, hated only by some

You did have different forms though

Some of which I couldn’t quite follow

I know things change

Development is part of life

But it was sad to see that you got raped

Used for the money you’d bring

You started being a real nasty bitch sometimes

Luckily I knew where to find you

The friendly inspiring girl that you’ve always been

I could still see you for who you are

Nowadays you are almost everywhere

You did well for yourself apparently

Not always the girl I knew

But you grew up, just like me

Although it might not be visible for many

Sometimes, somewhere I hear your soul emerge again

It’s amazing that you can still be you too

Now I know you are doing fine

You’re still going strong

Still standing your ground

I will forever keep track of your steps

I wish you the best

You are still my biggest love

 

Clipshoot on a rooftop

Date: 8 maart 2013
Place: Dak van groot warenhuis in ene zekere stad in Nederland
What: Clipshoot NL rapper (hier genaamd Rapper)
Host: Een zekere Rapper
Locatie: *onbekend* adres werd gemaild... dus enige restricties golden, behalve voor 'ladies' 

Tsja, waar begin je zoiets? Bij het begin? Ergens een aantal jaren geleden toen de Rapper een nieuw album wilde 'droppen' dan maar. Dat verliep allemaal niet helemaal zoals hij had gehoopt. Maar volgens zichzelf is ie nu terug en komt het album eraan. Hoewel hij dat ook alweer een tijdje zegt, denk ik dat 2013 toch wel het jaar gaat worden waarin dat dan ook echt gaat gebeuren. Then again... ya never know!

Goed, nieuwe track, dus clip. Onee wacht, ik sla wat over. De Rapper vroeg zijn volgers op Twitter of hij de nieuwe track gewoon moest uitbrengen (mits hij 1800 volgers had), of dat het leuker was om er een clip bij te doen. Ik neem aan dat hij zelf gewoon zin had in het maken van een clip, dus werd dat gedaan. Vol spanning wachtte zijn Twitter volgers op een reactie. 

Eindelijk was het dan zover, er verschenen al een paar foto's van de Rapper op Instagram. Gemaakt tijdens het filmen van de clip. Met een 'sexy' lady op een bed. Niet veel ruimte voor interpretatie. En daar was de 'uitnodiging' op Twitter. Iedereen die zin had om te komen moesten even mailen en dan zouden ze verdere uitleg krijgen. Het zou eerst ook op 6 maart zijn, maar door niet genoeg interesse (het was op een woensdag) werd het verzet.

Via de mail te horen gekregen dat we in een zekere stad in Nederland, op een zeker adres moesten zijn. Dan naar het dak van de parkeergarage, alwaar de clipshoot zou plaatsvinden. Om 19.30, aldus de mail.

*diepe zucht*
Ik stap maar weer in de auto, op weg naar ene zekere stad in Nederland. Ik ben wel benieuwd hoe een dergelijke clipshoot in z'n werk gaat. Natuurlijk weet ik dat wel. Ik was ooit eens een figurant voor een clip van Kraak en Smaak. Dat is altijd lang wachten, scènes over-and-over opnemen en een beetje rondhangen met de cast en crew. Zou dat vanavond weer zo zijn?

Ik parkeer de auto lekker makkelijk in de parkeergarage waar we moeten zijn. Het is 19.00 uur en ik loop het dak op. Niks en niemand te zien. Moeten ze die clip niet al een beetje voorbereiden dan? Met apparatuur ofzo? Hmmm.. blijkbaar niet anders was er wel iemand. Er is ook niemand om me de weg te wijzen. Dat is wel jammer van de organisatie. Ik ga maar even tijdrekken door naar de WC te gaan (ik moet wel vaak plassen tijdens deze acties hè?!) 
Als ik terug kom is er nog steeds niemand en het is bijna half 8. Dan maar een sigaretje roken op een strategisch punt van waaruit ik het dak kan overzien. Langzaam lopen er een paar mannetjes het dak op. Nog langzamer lopen ze naar mij toe. Ze zijn niet ouder dan 20. Met een beetje gemompel en 'stoerdoenerij' denk ik dat ze wat willen zeggen. Dat doen ze niet, dus open ik m'n mond maar en zeg ze dat de Rapper er nog niet is. Ik zie de opluchting op de gezichten. Ze zitten goed en er is nog iemand die hier, net als zij, voor hetzelfde rondhangt op het dak. Dan loopt er nog een groep mannetjes het dak op. Allen in de usual hiphop-attire. Baggy kleding en mutsen. Het is dan ook verdomd koud, het miezert en het waait.
Telefoons worden te voorschijn getoverd want niemand weet waar de Rapper is. Twitter, mail en Whatsapp worden gecheckt. Blijkbaar werden de Rapper en de crew staande gehouden omdat ze 'te zwaar beladen' waren. Dat klinkt dubieus, maar ze zijn onderweg. Dit schijnt de meesten tevreden te stellen, dus gaat iedereen weer ouwehoeren, raplines uitwisselen en drinken van meegebrachte flessen wodka en andere shit.

Het is inmiddels al na 20.00 uur en het dak begint redelijk vol te stromen. Er zijn welgeteld 5 meiden, tussen ongeveer 30 mannen. Wederom een perfecte ratio voor hiphop. 20.45 inmiddels en er wordt ons medegedeeld dat de Rapper nu in de McDonalds staat. Volgens zijn Twitter bericht wacht hij daar op nog wat mensen. Ik en mevrouwtje TF (we kennen elkaar van langsvliegende Twitter berichten van derden) staan maar wat tegen een muur te hangen. Eén voor één komen sommige mannetjes even bij ons staan om te kletsen. Gezellig, ware het niet dat de meesten te dronken en/of stoned zijn om nog enige fatsoensnormen te kunnen hanteren. Uitgehoord worden over mijn al dan niet aanwezige hiphopkennis is ook niet een van mijn leukste bezigheden als ik al bijna 2 uur op een dak sta te vernikkelen van de freaking kou.

Voor de goede orde: Ik ken hiphop al sinds 1983 (ja, dat is lang voordat de meesten van jullie waren geboren!). Toen kwam namelijk de film 'Flashdance' uit en daar zat een stukje 'breakdance' in. Breakdancen en 'Electric Boogie' oefenen op het parket bij mij thuis is iets wat me nog helder bijstaat, gelukkig.

Finally, rond 21.15 komt de Rapper aankakken met twee auto's en materiaal en een crew van twee. Om ons te paaien wordt er bier aangeboden. Jippie, maar ik drink niet. Koffie zou er wel ingaan! Dit gedoe duurt natuurlijk ook weer even en ik begin het nu toch wel verdories koud te krijgen. Meneer de Rapper had beter wat dekens en sjaals mee kunnen nemen!
Het opzetten van het 'spul', aansluiten van het aggregaat en het neerleggen van de kabels duurt ook vrij lang. Sommige kids lopen ook gewoon alweer weg. Jaja meneer de Rapper, de kiddo's komen van heide en verre voor je clippie, dan moet je er natuurlijk wel wat punctualiteit tegenover zetten.
Uiteindelijk, ik ben de tijd gewoonweg vergeten, mogen we dan naar de plek des onheils. Dat is 20 meter verderop om de hoek. Een aantal lichten staan aangesloten en laptops staan ready. Er is ook een vat aanwezig waar vuur laait. JA! Daar moet ik heen. Opwarmen! Helaas, dat gaat nu even niet door, want we moeten beginnen aan die clip.

Bekende en onbekende mensen en rappers hebben zich allen verzameld om met hun koppies in de Rapper's nieuwe clippie te kunnen zitten. Een aantal is zo dronken en/of stoned dat ze zelfs de touwtjes in handen gaan nemen. We worden namelijk toegesproken door vier verschillende mensen die allen schijnbaar weten waar ze het over hebben. Ik luister maar gewoon naar de Rapper en de twee crew boys. Wel zo makkelijk.
Eén jammerlijk voorval gebeurt er wel tijdens de opnames. Eén van de gasten, uiteraard degene die te veel heeft gezopen en een 'bekende rapper' is met een album en rapt in het NL en Eng (ja, je hoort veel als je gewoon ergens staat te hangen!), smijt een van de bierflesjes op de grond kapot. Dat kan natuurlijk niet. "Oeps" zegt hij en begint zich meteen tegenover de Rapper te verontschuldigen. De Rapper is natuurlijk hier niet blij mee en gebiedt de gast te gaan. Deze werkt niet echt mee want 5 minuten later zien TF en ik hem gewoon weer rondlopen. Ik geloof dat hij uiteindelijk toch weggaat. Ja, jammer. Dat soort acties horen gewoon niet. Je moet blij zijn dat de Rapper je heeft gevraagd te komen!

Toch grappig dat veel van de kids recht voor de camera willen gaan staan. Snappen ze dan niet dat we dan die shoot over-and-over moeten doen? Ach ja.. dan maar zelf wat touwtjes in handen nemen en een gast wegtrekken aan zijn jas. Gelukkig kan ik dat wel maken. Ben een meissie. Bovendien sla ik iedereen tegen de grond die me ook maar met één vinger aanraakt. Uiteraard! Mijn acties hebben overigens geen enkele zin. De persoon blijft maar irritant doen. Ik geef het maar op. Is ook niet mijn zaak. 
In de laatste scene mag iedereen een beetje gaan rondspringen op de achtergrond. Wijselijk staan TF en ik toe te kijken. Het is bovendien al 23.30 en de paraffine rook heeft mijn longen derhalve aangetast dat ik snak naar frisse lucht. 

Whatever iedereen ook wil geloven, ik en TF zijn GEEN groupies. Ik ben daar toch een beetje te oud voor en TF is heerlijk getrouwd met 2 kids. Dat vrouwen in de scene niet vaak voorkomen (niet zijnde het vriendinnetje van (of familie van) een fan/rapper/etc), betekent natuurlijk niet dat er geen vrouwen zijn die de muziek kunnen waarderen. We vinden onszelf dan vaak het onderwerp van gesprek op zo'n event, of het onderwerp van spot, helaas. Ik (single female) heb niet de behoefte met iedereen het bed in te duiken. Kan me niet schelen hoe cool, gespierd, charming, bekend of rijk de mannen zijn. Het is maar dat je 't weet! Desalniettemin leidt het onderwerp wel tot hilarische gesprekken later op Twitter tussen TF en mijzelf, maar dat even terzijde!
Rond 23.45 gaan TF en ik maar op huis aan. Het is mooi geweest en ik wil mijn compleet bevroren voeten laten ontdooien in de auto (wat overigens behoorlijk pijn ging doen onderweg!). 

Ik kan helaas geen verdere details geven over de clip zelf. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover de Rapper. Jullie moeten dat zelf maar checken als ie klaar is en online staat. Het ging allemaal goed gelukkig en ik ben benieuwd hoe het er allemaal uit komt te zien!! Hoewel ik twijfel aan één scene waarvoor de Rapper dan weer 'swag' kleding nodig heeft gehad, met een strakke jeans en/of luipaardprint legging. Dubieus ten zeerste!

Voor een allen die dan toch echt willen weten over wie en wat ik het heb gehad in deze verhandeling. Vooruit dan maar. Clipshoot was van Raymzter. DMS digitaal was de twee-mans crew voor licht, geluid en opnames. Aanwezigen o.a. DJ Chainsaw, Joggo, Kain Slim, G-no, Insayno en Santios. Verdere meerdere, dan wel mindere, bekenden kunnen gewoon een 'comment' achterlaten als ze geassocieerd willen worden met EN de clip EN mijn blogging.
Tattoo-Fatoe noem ik dan wel even bij naam! :)

Ja, dat was het wel weer... Tot een volgend 'event' peeps!
Peace out!
x

Volgend blog event: WordUp! in Eindje op vrijdag 15 maart 2013... beware! :)

Volg me op Twitter: @ItIsReallyAngie
Of op Instagram: @ItIsReallyAngie

Third Poetic Entry (Still I Rise)

Ello' peeps!

Today I'm offering you a nice poem from amazing Maya Angelou called "Still I Rise".

Maya Angelou was born on April 4^th, 1928 in Saint Louis, Missouri, as Marguerite Ann Johnson. In her first novel ‘I Know Why The Caged Bird Sings’ (1969), she described the first 16 years of her life and her traumatic experiences, one of them is that she was raped at age eight. The book brought her a National Book Award. Angelou was also the first black woman director in Hollywood. She has produced, directed and acted in various productions. She is also an author, poet, historian, songwriter, playwright, dancer, singer and civil rights activist and became a highly respected spokesperson for blacks and wome.

The Poem

You may write me down in history

With your bitter, twisted lies,

You may trod me in the very dirt

But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?

Why are you beset with gloom?

'Cause I walk like I've got oil wells

Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,

With the certainty of tides,

Just like hopes springing high,

Still I'll rise.

Did you want to see me broken?

Bowed head and lowered eyes?

Shoulders falling down like teardrops.

Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?

Don't you take it awful hard

'Cause I laugh like I've got gold mines

Diggin' in my own back yard.

You may shoot me with your words,

You may cut me with your eyes,

You may kill me with your hatefulness,

But still, like air, I'll rise.

Does my sexiness upset you?

Does it come as a surprise

That I dance like I've got diamonds

At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history's shame

I rise

Up from a past that's rooted in pain

I rise

I'm a black ocean, leaping and wide,

Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear

I rise

Into a daybreak that's wondrously clear

I rise

Bringing the gifts that my ancestors gave,

I am the dream and the hope of the slave.

I rise

I rise

I rise

  

The Essay / Analysis (by Angie)

The poem consists of nine stanzas with each four lines, with a rhyme scheme of ABCB. The poem is written in the first person, what means that she is written about herself, the person she is talking to is the ‘white person’ and all the others people who did her wrong or tried to keep her down.

            Angelou’s power to overcome problems is seen in the use of the metaphor in stanza eight, line 3; “I’m a black ocean”. She compares herself to a strong force of nature. In line 4 of stanza 9 we read another metaphor; “I’m the dream and the hope of the slave”, where she stresses her positive expression and her inner power.

            The used repetition of words is a way of emphasizing the meaning. Angelou repeats the words “Still I rise” and “You may” throughout the poem. By doing this, she lets the reader know that she will still be there, in full power and even more strong, after all what the world and what life can do to her.

            Angelou also asks the reader some rhetorical questions; “Does my sassiness upset you?”, “Does my haughtiness offend you?” and “Does my sexiness upset you?”. These challenge the reader to think about the perception of her and African-American women in general. In these questions we can also see the comparisons she makes in the stanzas. Her ‘sassiness’ is seen in her “walk”, her ‘haughtiness’ is seen in her “laugh” and her ‘sexiness’ is in her “dance”. In a further analysis of these lines, the reader finds himself even more in the ‘private’ places of the writer as “living room”, “back yard” and “the meeting of my thighs”.

            More comparisons are given in the use of several similes; “like dust”, “like moons”, “like stars”, “like hopes” and “like air”. Angelou explains to the reader that she is like nature; her power can not be undone by men. Her positive force is like the sand, tides and stars and will be there forever. The similes “like I’ve got oil wells”, “like I’ve got diamonds” and “like I’ve got gold-mines” show her wealth, her inner wealth. This wealth is also ‘hidden’. Oil, diamonds and gold are hidden inside the earth. Here, Angelou tells us that her wealth, her richness, is hidden in her. People have to dig to uncover them.

            The message that she wants to transmit to the reader is that although she is African-American and although she is a woman, she is not afraid, she is strong and confident in herself. No matter what the others do to her, she will always be herself and she knows that everything will only make her stronger.

            The overall feeling this poem gives to the reader, is respect for the writer, and respect for the African-American people in general. Apparently the writer has faced a lot of problems and hardships, but she still stayed strong. Her pride is written and read throughout the whole poem.

            The poem is also about, and specially ‘for’, the African-American people in general. It’s an exclamation of power, power of the people that came in history and are still here today; the power of the African soul, the pride these people had and still have. Although other people tried to drive them down, tried to re-write history and tried to push them in the dirt, they should be proud and strong because their inner power will survive and win. As nature, their power lies in the strength of surviving. Others might think that they should walk in shame, cry and be sad. But walking with heads up, laughing out loud and dancing with joy, is the best way of defeating ‘the enemy’, or defeating the wrong that is done in the past.

 

Movie: Do The Right Thing - Spike Lee

Right,

Here's a movie essay I made when I was working as a freelance writer. It's in English ;)

Movie: Do The Right Thing

Director: Spike Lee

Year: 1989

Starring: Danny Aiello, Ossie Davis, Spike Lee, John Turturro, Samuel L. Jackson, Rosie Perez and many more

IMDb link: www.imdb.com

"It's the hottest day of the year in the Bedford-Stuyvesant neighborhood of Brooklyn, and tensions are growing there, with the only local businesses being a Korean grocery and Sal's Pizzeria. Mookie, Sal's delivery boy, manages to always be at the center of the action."

Essay:

Background

‘Do the Right Thing’ is probably still the most important movie out of America’s black conscience, Spike Lee. Before this movie, he was a somewhat obscure independent movie maker who had some success with two underground flicks. After this movie, he became a well known, controversial director, whose technical abilities were obvious, but also who was accused of race violence and sociological pessimism (Klein). ‘Do The Right Thing’ puts Lee on the movie map as a angry black man, a black racist, an irresponsible idiot who writes incoherent doom scenarios about racial conflicts.

            The movie ‘Do The Right Thing’ was released in 1989. The movie is set in the neighborhood of Bedford Stuyvesant, in Brooklyn, New York. It covers 24 hours of the hottest day of the year and tells the story of what happens to the people in a street. The movie is full of confrontations and conflicts between Puerto Ricans, African Americans, Koreans and Italian Americans. The main conflict is about the ‘Wall of Fame’ in Sal’s pizzeria that leads to a big fire in which the pizzeria is burned down.

            The film brought forth a dialogue about one of the most ingrained aspects of American culture: racism. It presents the issue as complex and multi-faceted, while at the same time questioning the ideologies represented by the numerous characters.

Analysis

It is the hottest day of the year in Stuyvesant Avenue, Brooklyn, New York (Lee 24). During one day, we follow the residents, an uncomfortable mix of Italian Americans and African Americans, who apparently learned to live peacefully together over the years. The main action is concentrated around Sal’s Famous Pizzeria, owned by Sal, a man who loves it that the people of the neighborhood are brought up on his pizza’s, who controls his Italian temperament usually very well and who gets along with everyone. Mookie, a pizza delivery boy, has no harm in himself, but who is just really lazy. Buggin Out is a self declared rebel who wants to make the world a better place by forcing Sal to hang up pictures of famous African Americans on his “Wall of Fame”. When Sal refuses, Buggin Out tries to organize a boycott against the pizzeria. A boycott nobody really seems to follow. Da Mayor is the local drunk who, in spite of his benevolent mind, knows what to do: the right thing. The last main character is Radio Raheem, a big guy who walks the street all day long with his ghetto-blaster. He doesn’t seem to have any ambition but to have the loudest stereo of the street.

Spike Lee introduces us to this community in the first hour of his movie, by picturing them as a group of people who were thrown together on this one street, without asking for it, who try to live together as good as possible; white, black and even the Korean family on the other side of the street (Lee 24). Throughout the whole movie we get the impression that there is peace between the residents of Stuyvesant Avenue, but only because everybody watches their words, because everybody holds in the words that later might be regretted. Under the surface lies a slumber anger, which might not need that much to burst (Lee 24). The best example is the character Pino, one of Sal’s sons. Pino is an openly racist person, who would love to sell the pizzeria and move to a white neighborhood. Scene after scene, we see Sal and his other son Vito, trying to pull Pino back before he does something stupid and release his anger against the blacks. Later in the movie we see Sal flirting with Jade, Mookie’s sister, and we can see the reactions of Mookie as well as Pino; the repulsion is clear, but they don’t say anything, because who knows where that might lead.

Pictured this way, Stuyvesant becomes a street full of inflammable situations and characters. The trigger is pulled when Radio Raheem enters the pizzeria, accompanied by Buggin Out. A fight develops between Sal and the two gentlemen and the police get involved. Radio Raheem is strangled by one of the police officers and dies. What happens then, is still one of the most powerful scenes every filmed by Lee. It’s not about if a riot will start, but the silence that hangs during those two minutes after the police is gone, All the neighborhood is gathered on the street, almost everyone saw what happened. Sal and his sons are literally standing against their black neighbors and obviously frightened; Radio Raheem’s death is partially their fault. Someone says something, but everyone is just looking at each other. The audience feels the tension; we know that terrible things are going to happen. It is Mookie who makes an end to the scene by throwing a garbage can through the window of the pizzeria. After that, all hell breaks loose and the pizzeria goes up in flames.

It was a controversial scene; mainly because Mookie was the one black character, which all the white spectators could identify with. He didn’t behave extravagant, he was a likeable lazybones. In the end, he was black, but he did nothing that we would typically associate with blacks and just he is the one who starts the riot. Many people saw it as a statement from Lee that violent action was the only way black people would be heard (Klein). Mookie makes this idea change again, when he comes back the next morning to the pizzeria. Although Lee changed the ending (Script), it makes the audience still favor Mookie as good dual character.

Mookie just saw his friend get murdered and his anger took over. That is exactly what the movie is about: people can do their best to live together with others, but eventually through heat and extreme situations, they burst and lose control. It happens to Sal in the pizzeria during his fight with Radio Raheem and Buggin Out. And it happens to Mookie when he throws the garbage can.

After the movie, at the very end, we see two quotes from Martin Luther King Jr and Malcolm X. These quotes are clearly put there to make the spectator think about violence and racism in general. Is violence really an answer to end racism or is it just adding more fuel? Apparently it is not easy to always do the right thing and sometimes doing the right thing for one person, is a wrong thing for another.

Conclusion

The conclusion of the movie does seem very pessimistic; black and white (or any other color) might be able to live together for a while, but in the end it is doomed to fail. There will always be a day when situations escalade, there will always be a day when someone's radio is too loud, when someone starts a fight about the wrong pictures on the wall. All good will of the world cannot go up against the fundamental fact that we are not made to live together. That is a really negative point of view, but not a call for violence.

The use of stereotypes and generalizations through subtle methods is showing varying degrees of racism, hypocrisy and relationships. The balance between the various characters is a very important part of the film. It doesn’t show just racism between two groups, but shows racism of all races. It also shows us the unique differences in culture and gender issues.

Lee makes the statement through his surrealist style; the whole movie was filmed on location in Stuyvesant Avenue, and the heat of the day is implied by bright, full colors that give a weird feeling of overexposure (Lee, 29). The three older men on chairs in front of a bright red wall look like a Greek choir, who give comments on the occuring events once in a while during the day. Spike Lee made a very theatrical movie by using close-ups that deform the faces a little and by long expressive camera movements. The result is that the movie gets a manic energy, a picture that runs to an inevitable finale.

‘Do The Right Thins’ is still a relevant movie, which still entertains with its visual flair and humor, while the content, still often wrongly interpreted, still brings the bad news. It is a beautiful marriage between style and content, about people who try to do what is right with all the power they have, but just can’t do it.

Works Cited

Lee, Spike, Lisa Jones, and David Lee. Do The Right Thing: The New Spike Lee Joint. New

York, NY: Simon & Schuster, 1989.

Klein, Joe. “Dinkins and Do the Right Thing.” Spiked? 26 June (1989): 14-15.

“Do The Right Thing Script – Screenplay.” Drew’s Script-O-Rama. 8 May 2009.

            <http://www.script-o-rama.com/movie_scripts/d/do-the-right-thing-script.html>